Karakterestieken van de tocht

Gelopen traject: The West Highland (WHW) is het eerste officiële lange afstandswandelpad van Schotland. Het begint in Glasgow (officieel Milngavie) en eindigt in Fort William. Deze route van 152 km wordt het meest spectaculaire lange afstandswandelpad van Schotland genoemd. Wij geloven dat graag. De route volgt oude veedrijvers paden, militaire wegen en oude trajecten van koetsen en treinen. Zoals de naam al doet vermoeden wordt de route gedomineerd door 'highland', oftewel berglandschap. Het begint rustig in de 'lowlands'. Langs het meer Loch Lomond wordt het pad al wat ruiger en loopt het door een eikenbos. Na het loch maakt het dicht eikenbos plaats voor een open berglandschap. Na Inveroran kom je in het 'verlaten' landschap van Rannoch Moor met ruige bergen die uitsteken boven veen en brakke poeltjes. Na de beklimmen van de Devil's Staircase heb je een prachtig uitzicht over 'the real highlands' met de toppen van o.a. de Ben Nevis en de Buachaille Evite Mór.
Periode: Eind mei 2001 is deze tocht in ongeveer 10 dagen gelopen.
Zwaarte: Het begint rustig in de 'lowlands'. Langs het meer Loch Lomond wordt het pad ruiger en zwaarder, eigenlijk het zwaarste gedeelte. Daarna loopt het het route soms pittig omhoog. De paden kunnen modderig zijn en de oude wegen zijn vaak gemaakt van (ronde) keien en lopen daardoor niet gemakkelijk.
Markeringen: route wordt gemarkeerd door een distel symbool. Over het algemeen goed te volgen.
Overnachtingen: Campings, B&B en op kampeerplekken zonder voorzieningen.

De aangegeven afstanden in onderstaande reisverslag komen niet overeen met de etapes uit de officiële routebeschrijving omdat wij de etapes anders ingedeeld hebben of soms van de route zijn afgeweken voor een overnachting. Bovendien is het aantal kilometers een grove schatting van ons en niet precies nagemeten.

Dag 1: Milngavie - whisky stokerij (ongeveer 10 km)
"Two tickets to Milngavie, please". De man achter het loket kijkt niet vreemd op. Schijnbaar is de uitspraak van Tea aardig goed (of de man is al aardig gewend aan buitenlandse wandelaars). Milngavie schijn je uit te spreken als "mull-guy". Het is het officiële beginpunt van de West Highland Way (WHW) en vanaf het station van Glasgow met de metro te bereiken.
Inmiddels is het al 15.30 uur wanneer wij aan onze eerste lange afstandswandeling beginnen. Zoals de routebeschrijving belooft merk je al snel niets meer van de stad en loop je volop in de natuur. Het zonnetje schijnt en de vogeltjes fluiten. Na een aantal kilometers lopen stappen wij over stenen muurtje. Hier is het even genieten van het uitzicht op de rots Dumgoyne. Het pad wordt even iets ruiger, maar mag geen naam hebben met hetgeen wat ons nog te wachten staat. Bij Dumgoyach Bridge loopt het pad over een oude spoordijk. Inmiddels wordt het ook tijd om een kampeerplekje te zoeken. Aan de andere kant van de dijk is mooi stukje gras groot genoeg voor een tent. Geen hond die ons hier ziet, hoewel ... het hondje dat door zijn baasje hier uitgelaten wordt kijkt wel enigzins verbaasd. De eerste 10 kilometer zit erop. Wij vallen in slaap met de geluiden van koekoek, fazanten, duiven en vele andere vogels om ons heen.

Dag 2: whisky stokerij - Drymen (ongeveer 10 km)
De whiskey stokerij is een bezienswaardigheid op de route die wij niet willen missen. De eerste rondleiding is om 10:00 uur en begint met het proeven van het lekkers wat daar wordt gemaakt. Voor de liefhebber waarschijnlijk een heerlijk begin van de dag. Tea vindt het (circa 15 minuten na het ontbijt) niet zo lekker. Ik krijg dus een dubbele portie. Hoewel ik geen (alcohol) drinker ben is dit spul wel om in te nemen. Voor niet whisky liefhebbers is overigens nog steeds leuk om hier ook even binnen te kijken.
Na de rondleiding van een uurtje gaan wij weer op stap. Al na 1 kilometer zien wij een pub. Hier stopte vroeger de treinen en nu schijnen veel wandelaars dat hier nog steeds te doen. Wij duiken dan ook maar even de pub in voor een barmeal en bekijken de vele oude foto's aan de muur. Nou dat schiet lekker op vandaag.
En dan gaan wij echt van start over een traject dat vroeger een spoorlijn was. Dat loopt daarom dus ook lekker vlak. Vanaf Gartness volgt de WHW een asfaltweg richting Drymen. Gelukkig één van de weinige stukken over asfalt, hoewel het wel een rustig landelijk weggetje is met mooie hagen. De WHW komt niet door Drymen maar wij slaan wel even af richting dorp om een B&B te zoeken.

Dag 3: Drymen - Cashell campsite (ongeveer 17 km)
Vanuit Drymen lopen wij weer terug naar het punt waar gisteren de route verlaten is. Daarna lopen wij een aantal kilometers door een naaldbos. Enkele honderden meters voordat het naaldbos eindigt zien wij voor het eerst een 'official campsite'. Een grasveldje midden in het bos zonder voorzieningen. Het was wel een leuk plekje geweest om te kamperen.
De voorgaande dagen hadden wij stralend mooi weer. Vandaag begint het met lichte motregen die steeds heviger wordt. Uiteindelijk wordt het erg druilerig weer. Er staat ook weinig wind en de buien waaien daarom ook niet snel over. Jammer, want wij gaan nu over Conic Hill, maar met deze regen blijft er van het uitzicht niet veel over. Toch is het de moeite waard om de toppen te beklimmen. Ondanks de regen kunnen wij van het landschap genieten. Uiteindelijk hoort de regen bij dit landschap. Wat is nu Engeland zonder een goede regenbui? En wij zijn niet de enigen die zo gek zijn om met dit weer hier te gaan lopen. Hoewel ... de meeste lopen wel met veel kleinere rugzakken.
Na de Conic Hill komen wij bij de parkeerterrein van Balmaha Plantation. Daar is ook een soort souvenir winkeltje waar wij even pauzeren. Hier hebben ze ook een informatiefolder over de WHW met adressen van B&B, hotels en campings. Misschien komt die nog van pas. De wind steekt op en de regen verdwijnt. Het zonnetje komt er zelfs weer door. Inmiddels hebben wij al lichte 'waterschade' opgelopen, maar dat droogt weer snel met deze wind. Overigens zien alle lopers er vochtig uit.
Wij vervolgen de route door een stuk wat nog niet zo lang geleden een naaldbos was, maar alles is gekapt om plaats te maken voor een loofbos. Wel een onwezelijk gezicht. De eerste camping lopen wij voorbij en bij de tweede camping zetten wij de tent op. Dit is Cashell Campsite en een andere loper adviseerde om deze camping te nemen. En inderdaad, een keurige camping met goede en schone sanitaire voorzieningen (en wasmachines en drogers)

Dag 4: Casshell campsite - Inversnaid hotel (18 km)
De camping heeft een klein kiosk-achtig gelegenheid waar wij 's morgens ontbijt menu nemen. Een egg roll, bacon roll, beefburger roll en thee uit mokken met een schots motief. Met al dat lekkers achter de kiezen gaan wij op stap door grotendeels omgekapte bossen.
Na een paar kilometer zien wij een aankondiging dat het stuk door het bos afgesloten is i.v.m. kapwerkzaamheden. Daar geloven wij niets van want de vorige dag hebben wij deze aankondigingen ook al gezien. Terwijl wij braaf het alternatief over de weg volgden bleven de andere wandelaars gewoon de normale route volgen. Wij horen (net als gisteren) geen kettingzagen of iets dergelijks en besluiten dus om ook de route te blijven volgen in plaats een aantal kilometers over een weg te lopen. Het gaat een heel stuk goed. Zo af en toe wordt het pad wel geblokkeerd door omgewaaide bomen, maar dat is niet erg. Helaas, ongeveer 400 meter voor het einde van het afgesloten stuk, zien wij een reeks van waarschuwingsborden die wij eigenlijk niet meer kunnen negeren. Wij besluiten om toch maar richting de weg te lopen.
Bij het Rowardennan Hotel is het tijd voor een kleine pauze. Voor de liefhebber is het mogelijk om hier Ben Lomond ( 974 m ) te beklimmen (12 km incl. heen en terug). Wij vinden het gewoon tijd voor een ijsje.
In onze routebeschrijving lezen wij dat er langs Loch Lomond op een gegeven moment twee routes mogelijk zijn. De gemakkelijke route gaat over een bospad bovenlangs. De alternatieve route gaat onderlangs bij het water. Wij nemen de route onderlangs. Maar hoe verder wij deze route volgen, hoe meer wij vinden dat deze route niet zo geschikt is voor ons met de grote rugzakken. Het is veel klauterwerk over rotsblokken en boomstronken. Op een gegeven moment twijfelen wij ook waar het pad precies loopt. Het schiet helemaal niet op en wij besluiten om het pad bovenlangs maar op te zoeken.
Wanneer wij het bovengelegen pad vinden en een tijdje volgen zijn wij nog niet van het geklauter af want even later komen beide paden weer gewoon bij elkaar. Het wordt weer een klauterpartij tot aan het Inversnaid Hotel. Onderweg krijgen wij ook nog behoorlijk wat regen en hagel op ons dak. Wij zijn het zat en wij gaan ons zelf trakteren op een hotelkamer. Hoe dichter wij bij het hotel komen hoe hoger het maximum bedrag wordt dat wij aan de hotelkamer willen uitgeven. Pas om 20.30 uur zijn we bij het hotel, maar helaas, het hotel zit vol met bejaarden met even 'vriendelijke gezichten' als Queen Elizabeth. Hun blikken doet ook vermoeden dat zij nog nooit wandelaars hebben gezien. De watervoorraden kunnen gelukkig wel worden aangevuld. Ongeveer 500 meter na het hotel (vlak bij een boothuis) is een 'official campsite'. Daar zetten wij snel onze tent in recordtempo op want het stikt hier van de midges. De taken zijn daarna voor Tea gunstig verdeeld. Tea maakt in de tent de slaapafdeling in gereedheid en ik sta buiten "gezellig" tussen de midges eten te koken. Diep weggedoken in mijn jas en met mijn capuchon op probeer ik de schade te beperken.

Dag 5: Inversnaid Hotel - Beinglas Farm in Inverarnan (10 km)
Het lijkt wel of de midges vannacht buiten op ons hebben zitten wachten en er nog wat vriendjes bij gehaald hebben. Bij het opbreken van de tent zijn ze irritant aanwezig. Ondertussen komen er nog een paar wilde bokken (voorafgegaan door een sterk aroma) voorbij gelopen. Daarna wordt het tijd om op te stappen want wij zijn nog niet af van het geklauter. Achteraf blijken deze klautertrajecten de meest lastige stukken van de hele WHW te zijn. Gelukkig zijn de laatste kilometers voor Inverarnan redelijke 'normale' wandelpaden. Vroeg in de middag bereiken wij Beinglas Farm Gampsite in Inverarnan. De voeten zijn vermoeid en wij hebben beide geen zin meer om verder te lopen. Bij de camping nemen wij een lekkere ijsje en dan proberen wij in het dorpje B&B te vinden. Nu komen wij er ook achter wat 'Travel Lite' precies betekend. Andere wandelaars lopen de etapes met kleine dagrugzakjes en laten hun bagage van B&B naar B&B vervoeren. Dit betekend dus dat alle overnachtingadressen al weken van te voren helemaal volgeboekt worden. Hmmm. Op de terugweg naar de camping gaan wij in de Drovers Inn onze 'teleurstelling' verwerken. De rugzakken staan bij de grote bruine beer in de hal. Binnen is een wonderlijke oude sfeer. Aan waslijnen hangen hier en daar nog lange wollen onderbroeken. Er worden nog wat natte kolen op het vuur gedaan waardoor het binnen net zo erg rookt als buiten. Na een pot thee volgt er nog een heerlijke barmeal en dan wordt het tijd om op de camping een plekje te confisqueren. Er is nog plek zat. Op de camping is de vermoeidheid uit de benen verdwenen. Zo zonder rugzak kunnen wij nog wel 10 kilometer verder, dat 'travel light' moet een makkie zijn.

Dag 8: Inveroran Hotel - Kingshouse Hotel (15 km)
Vandaag is het weer een gemakkelijke dag. Vergeleken met de twee dagen langs Loch Lomond, valt alles mee. De route gaat over Rannoch Moor, een grote vlakte. Het enige lastige is dat het pad van (ronde) keien is gemaakt. Maar als je langs de rand van het pad loopt is het stuk vlakker en prettiger voor je enkels (wat de meeste lopers dan ook doen). Op de grote vlakte worden we ingehaald door een groep Nederlandse militairen. Zij lopen de WHW ook maar dan wel de “travel lite” versie, zwak!. Vroeg in de middag komen we bij het Kingshouse hotel. Dit hotel heeft een 'Climbers Bar' waar wij (als WHW-wandelaars) eerst wat gaan drinken. Voorzichtig vragen wij of er heel toevallig nog kamers vrij zijn. En wij hebben (heel veel) geluk. Er blijkt net een kamer geannuleerd te zijn. Die is dus voor ons en zo hebben wij onze tweede luxe overnachting.

Dag 11: Ford William camping - Ford William centrum (1 km)
Vanaf de camping vertrekken veel mensen voor een dagtrip naar de top van de Ben Nevis. Zelfs gezinnen met kinderen van circa 10 jaar oud ondernemen de tocht naar de top. Iets wat in Nederland door veel mensen geacht wordt niet te kunnen maar blijkbaar door de Engelsen gewoon wordt gevonden. Tot onze grote spijt moeten wij hier helaas van af zien. De enkel van Tea begint een beetje op te spelen en dan is het niet verstandig om naar de top te lopen. Wij lopen het laatste stukje van de WHW en laten ons nog even op de kiek zetten bij het eindpunt. Daarna stappen wij in Fort William op de trein op weg naar huis (met een tussenstop in Eddinborough)