|
Reisverslag |
|
|
De aangegeven afstanden in onderstaande reisverslag komen niet overeen met de etapes uit de officiële routebeschrijving omdat wij
de etapes anders ingedeeld hebben of soms van de route zijn afgeweken voor een overnachting.
Bovendien is het aantal kilometer een grove schatting van ons en niet precies nagemeten.
zaterdag, 17 mei
Het is acht uur 's avond wanneer wij aankomen in
Chepstow
, startpunt van het Offa's Dyke Path.
De komende dagen 285 km wandelplezier te gaan.
Daar beginnen wij dan morgen aan.
Eerst voor de avond een slaapplekje regelen.
Wonderbaarlijk genoeg zat alles vandaag mee.
De NS bood ons niet spontaan extra reisminuten aan.
De vlucht naar Liverpool kende geen vertraging en de overstap in Birmingham ging ook volgens spoorboekje.
Allemaal geen probleem.
Tot dat wij in Chepstow aankomen.
Hier zitten de voetbalsupporters ons tegen.
Niet dat ze vervelend of agressief zijn.
Nee, er is een voetbalwedstrijd in de buurt gespeeld en alle hotels en B&B zitten vol met deze gasten.
Daar hadden wij dus geen rekening mee gehouden.
Campings zijn er niet in de buurt, dus vragen wij bij het laatste hotel waar wij aankloppen maar voorzichtig naar mogelijkheden om wild te kamperen (het liefst ergens op de route).
Daarop vraagt de hoteleigenaar: "Do you have a tent with you? I have a garden where you can camp if you like."
Waarop wij antwoorden: "Wild enough for us!".
Dat wordt dus C&B (camping and breakfast).
Achter het hotel ligt een mooi tuinterras voor ons alleen.
In de schemering de tent vlug opzetten en slapen maar.
Ondanks de naastgelegen pub (met luide muziek) liggen wij redelijk snel in diepe slaap (of de muziek stopte omdat de pub om 23:00 uur misschien al weer dicht ging, dat kan ook).
|
|
zondag, 18 mei: Chepstow - Bigsweir (ongeveer 20 km)
De volgende dag verdoen wij onze tijd met het zoeken naar brandstof voor onze brander.
De pomphouder wil geen geklooi bij de pomp en bij andere winkels wordt schijnbaar geen lampenolie of iets dergelijks verkocht.
Dan maar zonder brandstof op stap (10.30 uur).
Onderweg zien wij wel verder.
Voordeel is wel dat wij de dikke hoosbuien net misliepen.
Eigenlijk start de route bij zee, maar dat betekend dat wij de eerste kilometers twee keer moeten lopen.
Wij zijn al laat en eigenlijk hebben wij daar ook helemaal geen zin in.
Via de kortst mogelijk weg zoeken wij het Offa's Dyke Path op.
Het eerste stuk van de route is "kruip door sluip door".
Een beetje "kris-kras" over kleine paadjes overal langs.
Achter huizen langs, door weilanden en bosjes. Leuk!
Daarna volgt er een heel stuk door een bos dat vol staat met wilde knoflook en blue bells.
Vooral de wilde knoflook ruik je.
Zo af en toe een prachtig uitzicht, bijvoorbeeld bij Devil's Pullpit waar je in het dal
Tintern Abbey
ziet liggen.
Tot nu toe lopen wij hoog en droog door het bos maar het pad gaat bergafwaarts richting Brockweir en het begint modderiger te worden.
Vervolgens lopen wij langs de oevers van de rivier Wye naar Bigsweit Bridge.
Daar komen wij rond 18.00 uur aan en dan twijfelen wij over wat wij zullen doen.
Doorlopen naar het volgende dorp (Redbrook) of even van de route afwijken en op zoek gaan naar de jeugdherberg?
Tea heeft wel oren naar het jeugdherberg omdat deze in een 13e eeuws kasteel zit.
In het boekje ook met nummer 13 aangegeven.
En dat is niet voor niets.
Wij besluiten het kasteel te zoeken, maar als wij al een tijdje gelopen hebben en nogmaals goed op de kaart kijken zien wij nu ook een klein pijltje bij de "13" staan.
Oftewel, in het boekje staat het kasteel niet op de kaart gemarkeerd (past er niet meer op).
Hoever moeten wij nog?
Inmiddels gaat het stevig bergop.
Kastelen staan immers altijd op een heuveltop, dat hadden wij kunnen weten.
Wij houden vol en na een paar kilometer zien wij eindelijk de
jeugdherberg.
Wel leuk om in te overnachten (als het open was geweest).
Dan maar op zoek naar een andere B&B in het dorpje (gelukkig bij het kasteel).
De pub zit vol.
Een ander adres heeft geen ontbijt en tot slot is er nog een B&B die idioot duur is (45 pond pp).
Volgens de vrouw omdat het een schitterend uitzicht heeft op de vallei.
Wat ons betreft zal dat best, maar slapen doe je met je ogen dicht.
In de pub hangen op het prikbord nog wat adressen en één daarvan zit zelfs (weer) op de route.
Die nemen wij en wij worden opgehaald met de auto omdat het moeilijk te vinden is.
En inderdaad het ligt in de "middle of nowhere" en wij hadden het zelf nooit gevonden.
|
|
maandag, 19 mei: Bigsweir - 2 km voorbij Monmouth (ongeveer 20 km)
Na een stevig Engels ontbijt gaan wij weer op stap. De eigenaar van de B&B legt ons uit hoe wij weer op de route moeten komen.
Via een klein kronkelig paadje "down hill" komen wij weer op een verharde weg.
Daarna deze weg volgen en dan staan wij weer bij Bigsweit Bridge (10.00 uur) ongeveer het punt waar de vorige dag de route verlaten is.
Zo hebben wij dan toch nog een deel van de route twee keer moeten lopen.
Het pad gaat omhoog door een mooi bos met weer veel knoflook en blue bells.
Maar het is er minder modderig dan de vorige dag.
Het weer is ons ook goed gezind.
De stukken in het bos regent het licht en bij de stukken door de weilanden is het droog.
Regenjas blijft dus in de rugzak.
Rond 12.00 uur komen wij aan in Lower Redbrook.
Een klein dorpje met een pub en een klein winkeltje.
Tijd voor een ijsje en zakje chips.
Na Redbrook gaat het weer pittig omhoog een heuvel over richting Monmouth.
Dit is weer een groter dorpje met redelijk wat winkels.
Hier kopen wij wat fruit en vragen bij een outdoor shop naar brandstof voor onze brander.
Dat verkopen zij niet, maar in dezelfde winkelstraat is wel een "warehouse".
Een klein winkeltje waar je je kont bijna niet kunt keren.
Laat staan met onze rugzak.
Maar er wordt wel parafine (petroleum) verkocht.
Alleen wel in jerry-can van 4 liter, en dat is voor ons iets teveel.
Wij kopen 4 liter en vullen ons brandstof flesje (en een klein colaflesje).
De rest laten wij achter bij de winkelier.
In Monmouth is een camping, maar het is te vroeg om nu al te stoppen en wij besluiten om door te lopen.
Dik twee of drie kilometer verder, ergens vlak voor Kingswood, ligt een mooie bosweide om te kamperen.
Heerlijk zo'n rustig plekje in de natuur ware het niet dat een aantal jongeren er een groot deel van de avond rondjes rijden op hun crossmotoren.
|
|
dinsdag, 20 mei: Monmouth - Pandy (24 km)
Om 8:40 uur zit alles weer in de rugzak.
Het eerste deel gaat door het bos.
Na een uurtje laten wij het bos achter ons en gaat het verder door landerijen.
Zo af en toe een mooi weggetje met hagen langs beide zijden.
Grotendeels gaat de route dwars door de weilanden.
Dat betekend dus over veel stiles klauteren.
Rond 12.00 uur staan wij in Llantilio Crossenny en hebben eigenlijk wel zin in soep.
Er zou in dit dorp een "Inn" moeten zijn maar het ziet er naar uit dat deze jaren geleden al definitief gesloten is.
Geen soep, dus gaan wij verder.
Voor de verandering loopt het pad nu dwars door het graan en door een boomgaard.
Onderweg laten eekhoorntjes en buizerds zich vaak zien.
Tot nu toe is het nog redelijk droog maar bij White Casttle regent het eventjes.
Van het kasteel is alleen nog een ruïne over.
Het is te bezichtigen als je wilt, maar wij gaan verder.
's Middag blijft het zo af en toe regenen.
Om de weilanden staan heggen en prachtige oude bomen.
Ideaal om onder te schuilen.
Zo lukt het ons al schuilend (5 tot 10 minuten stil staan) uiteindelijk Pandy te bereiken (18.00 uur).
Achter de pub vinden wij een mooi kampeerterreintje.
Sanitair is niet zo geweldig (zoals bij de meeste campings).
Het stinkt op de "camp-site" ook behoorlijk.
Even verderop zien wij een boer op de trekker rijden met grote kar vol met mest.
Die wordt zo'n 100 meter van onze tent geleegd.
De wind doet de rest.
Als dat nog niet genoeg stinkt, legt hij er later nog meer bij.
Leuk hè, kamperen op het platteland!
|
|
woensdag, 21 mei: Pandy - Hay on Wye (28 km)
Vandaag beloofd een zware dag te worden.
Met een steile beklimming komt de route op de Black Mountains.
Een bergketen waarop je ook gelijk het hoogste punt van de route bereikt (703 meter).
Bovenop is het redelijk vlak, het gaat allemaal geleidelijk aan omhoog.
Het is stralend mooi weer, maar in de verte begint de lucht al te dreigen.
Op de splitsing bovenop besluiten wij in één keer door te lopen naar Hay on Wye en niet om af te dalen naar Llanthony.
Wij hebben nog geluk dat wij (met de verrekijker) nog even een glimp van de priory kunnen zien, want wanneer wij een paar kilometer verder zijn begint het regenen.
Het mooie uitzicht is verdwenen.
De bergketen verdwijnt met ons in de wolken.
Het pad begint modderiger te worden.
Soms is het zoeken naar een goed stuk om niet te veel door de modderpoelen te hoeven lopen.
Gelukkig zijn er ook flatstones neergelegd (vooral op het laatste deel op de Black Mountains).
Dat loopt een stuk beter.
Door de mist / wolken kun je niet zien hoe ver je nog moet.
Er lijkt geen eind aan te komen.
Op het einde van de Black Mountains nemen wij het rechterpad.
Die is minder steil dan het pad rechtdoor (volgens onze routebeschrijving).
Aan de voet van de Black Mountains is het nog ongeveer zes kilometers (naar beneden) lopen over glibberige paadjes en stiles naar Hay on Wye (17.00 uur).
Na zo'n lange etappe vinden wij wel dat een B&B wel verdient is.
Gelukkig zijn die hier nog te vinden.
Het komend weekend is er "The Guardian Hay Festival" (boekenfestival) waar
Hay on Wye beroemd om is.
Het is er dan verschrikkelijk druk en dan zullen alle B&B hier stampvol zitten.
|
|
donderdag, 22 mei: Hay on Wye - Kington (24 km)
Rond 10.00 uur gaan wij weer op stap.
Iets later dan gepland maar wij hebben ook even boodschappen gedaan en nog Schots papiergeld omgewisseld bij de bank.
De eerste kilometers is het warm lopen langs de oevers van de Wye, door bos en grasland.
Daarna gaat het steil omhoog over een modderig bospad.
In de verte zijn de Black Mountains nog te zien.
Het stuk dat wij de vorige dag gelopen hebben.
Vandaag gaat het weer door veel weilanden en dus over heel veel stiles.
Voordat wij op het stuk met de varens komen, begint het te miezeren.
Met de wind in de rug houdt de rugzak het merendeel van de regen wel tegen.
Rond 15.00 uur komen wij aan in Gladestry.
Een klein dorpje met weliswaar een pub die nu helaas gesloten is.
Wij hebben met de pubs tot nu toe vaak pech.
De regen wordt erger en wij twijfelen of de regenbroek en regenjas aan moeten.
De heuveltoppen onderweg naar Kington lopen wij in T-shirt over, ondanks de regen.
De rugzak houd wel veel regen tegen, maar toch niet alles.
De harde wind blaast de regen tegen de broek en de mouwen van de T-shirts blijven ook niet droog.
Vlak voor Kington komen wij weer onder de bomen.
Hoewel het nog steeds wel een beetje regent drogen de broeken al redelijk snel weer op.
Toch goed gegokt. Rond 18.00 uur staan wij in Kington op de camping.
|
|
vrijdag, 23 mei: Kington - Knighton (22 km)
De camping zit vlak achter een remise van bussen.
Rond 7.00 uur staan de eerste bussen al warm te lopen.
Uitslapen is er niet bij dus.
Rond 8.00 uur doen wij eerst wat boodschappen en om 8.30 gaan wij weer op stap.
Het eerste stuk is niet echt bijzonder te noemen, misschien zelfs wel een beetje erg saai.
Met een fikse regenbui boven je hoofd vraag je je dan wel af waar je mee bezig bent.
Gelukkig wordt snel daarna de omgeving weer wat interessanter en droger.
De dyke is beter zichtbaar in het landschap en de uitzichten worden mooier.
Na
Burfa farmhouse
loopt het pad weer licht omhoog over de dyke.
Het gras is hoog, het pad is smal, er staat harde zijwind en prikkeldraad loopt vlak langs het pad.
Het loopt
hier
dus niet gemakkelijk.
Maar er staan wel schitterende oude bomen en de dyke is hier (met de greppel) goed te zien.
Een aantal kilometers later loop je nog een aantal keren op de dyke maar dan wel comfortabeler.
Al met al een leuke traject (ondanks het saaie begin).
Voor de avond vinden wij een B&B voor twee nachten.
's Avonds gaan wij uit eten en komen de Amerikanen tegen die wij eerder op de dag ook al hadden gesproken.
Voordat wij aan tafel gaan maken wij nog even een babbeltje met hun.
Deze mensen lopen de Offa's Dyke ook maar dan met bagagevervoer.
Later op de avond drinken wij nog thee bij de mensen van de B&B.
|
|
|
zaterdag, 24 mei: Knighton
In Knighton gunnen wij ons zelf een dagje rust.
Wij zitten twee nachten in een B&B.
De was wordt even gedaan en wij lopen even naar het Offa's Dyke Centre.
Op zich interessant om even binnen te kijken, maar je bent daar wel redelijk snel uitgekeken.
De rest van de dag vullen wij met lezen en rondwandelen door het dorpje
|
|
zondag, 25 mei: Knighton - Drewin Farm (22 km)
Na het ontbijt is het weer gedaan met de rustdag.
Tijd om rustig warm te lopen is er niet.
Vlak na Knighton volgt er een steile klim.
De kilometers daarna vallen dan wel weer mee.
En dan begint de pret.
Steile afdalingen die gelijk gevolgd worden door een steile klim.
Als je boven bent zie je de volgende afdaling al weer voor je liggen met natuurlijk gelijk daarna weer een steile klim.
Je zit dan weer op de dezelfde hoogte, maar dan één heuveltje verder.
En dat steeds weer opnieuw.
Behoorlijk pittig.
Het weer is op zich mooi, maar af en toe vallen er behoorlijke regenbuien.
Gelukkig staan er genoeg bomen om te schuilen.
Om 19.00 uur komen wij aan op Drewin Farm (ongeveer 2 km voor Brompton Crossroads).
Een boerderij van een paar eeuwen oud.
Dat zie je vooral als je binnen bent.
Prachtige oude balken e.d.
Het is de B&B die ons al werd aangeraden in Knighton.
Tot onze verrassing zitten hier de Amerikanen ook terwijl zij geen rustdag hadden genomen zoals wij.
Het blijkt dat zij de etappe van vandaag in tweeën hebben gesplitst.
Heel verstandig!
Wij willen eigenlijk kamperen, maar de vrouw van de B&B wil liever alle gasten in huis hebben.
Er is alleen nog maar één 1-persoons kamer over.
Met een matje op de vloer groot genoeg voor ons.
Dus zitten wij ook in huis.
Wij kunnen ook nog een warme maaltijd krijgen.
Weliswaar de restjes, maar die smaakten wel vreselijk goed.
Overigens wederom weer een heel vriendelijke gastvrouw op dit adres.
|
|
maandag, 26 mei: Drewin Farm - Buttington Bridge (22 km)
De vorige B&B had ons deze B&B aanbevolen, met name om het ontbijt waarmee deze vrouw in de prijzen schijnt te vallen. En inderdaad, het ontbijt was erg goed, zonder dat daar een extreem hoge prijs voor gevraagd wordt.
Tijdens het ontbijt nog even gepraat met de Amerikanen.
Ze dachten dat wij grapjes maakten over onze sokken.
Maar op onze sokken staan wel degelijk een "R" voor rechtersok en een "L" voor de andere voet.
Rond 9.00 uur gaan wij weer op stap.
Volgens de routebeschrijving zou het vandaag vlakker moeten zijn.
De Amerikanen kunnen wij nog redelijk volgen.
Zij lopen met een daypack maar zij zijn ook redelijk op leeftijd.
Dat compenseert onze grotere rugzak.
Na de zware etappe van de vorige dag gaat het nu redelijk snel.
Toch blijft het niet zo.
Van de Amerikanen hebben wij inmiddels afscheid genomen.
Zij slaan onderweg ergens af voor hun B&B.
Wij lopen nog een stuk door.
Na een lange geleidelijke afdaling komen wij in Buttington Bridge aan (16.20 uur).
Bij de pub Green Dragon Inn zetten wij onze tent op.
Op zich een mooi grasveld maar de rest ziet er maar rommelig en vies uit.
Het kan dus nog steeds slechter met het sanitair.
Echt rustig is het ook niet, wij staan dicht bij een spoorlijn en een drukke weg.
Gelukkig maar voor één nacht.
|
|
|
dinsdag, 27 mei: Buttington Bridge - Nantmawr (22 km)
's Morgens regent het nog een beetje bij het oppakken, maar het wordt al redelijk snel daarna droog en eigenlijk wordt het weer steeds beter.
Eerst deel lopen wij stukken bij een vrij drukke weg langs.
Gelukkig steeds maar kleine stukjes.
Er volgt ook een voorproefje van het kanaal.
Wij blijven de officiële route volgen langs de rivier.
Achteraf wel een saai stuk door weilanden met hoog nat gras.
Vanaf Pool Quay hadden wij ook het kanaal kunnen blijven volgen om in Four Crosses te komen.
In het boekje staat dat traject wel beschreven bij een "circular".
Waarschijnlijk is dat een aantrekkelijker route.
In Four Crosses lijkt het dat de pub gesloten is maar voor ons en nog drie andere Engelse lopers gaat de pub toch open.
Dit keer hebben wij geluk.
Met z'n tweeën nemen wij drie sandwich gerechten.
Na Four Crosses wordt het weer leuk.
Lopend langs het kanaal zien wij onderweg sluisjes en aquaducten.
Het is redelijk vroeg in de middag wanneer wij in Llaymynech aankomen.
De route verlaat hier het kanaal.
Wij gaan weer een heuvel op en komen op een golfbaan terecht.
Drie oudere mannen proberen hier hun bal in het gaatje te slaan.
Het pad gaat hier over of langs de golfbaan.
Je ziet de ballen door de lucht vliegen en wij lopen maar snel door voordat wij zo'n balletje op ons dak krijgen.
Bij Nantmawr kamperen wij bij de Engine House, een kleine jeugdherberg die er keurig uit ziet (ook het sanitair, het kan dus wel).
Wel een klein stukje van de route maar dat is niet erg.
Op weg daarna toe ziet Tea bij een huis dat er plantjes te koop zijn.
Na het eten loopt Tea daar nog even naar toe.
Nou ja even.
Na verloop van tijd kom ik toch maar even kijken waar ze blijft.
Blijkt dat ze ook een rondleiding gekregen heeft door de rest van de mooie tuin.
Uiteraard worden hier souvenirs (plantjes voor onze tuin) gekocht.
|
|
woensdag, 28 mei: Nantwawr - aquaduct Pont Cysyllte (27 km)
Wij lopen niet helemaal terug naar het punt waar wij de route verlaten zijn.
Via een pad bovenlangs komen wij ook weer op de route uit.
Het valt ons vandaag tegen, hoewel het maar een beetje klimmen is en het verder maar geleidelijk aan omhoog loopt.
Schijnbaar zitten de kilometers ons nu toch redelijk in de benen.
Op een heuveltop waar vroeger paardenraces werden gehouden pauzeren wij even.
Waar de baan gelopen heeft is nog steeds zichtbaar.
In de omgeving van Chirk Casttle kiezen wij voor de (alternatieve) route rechtdoor naar (en langs) het kasteel (dit alternatief is open van 1 april tot en met 30 september).
Rond Chirk Casttle lopen veel dagjesmensen.
Het kasteel is te bezichtigen maar het is inmiddels 16.30 uur.
Dat heeft dus geen zin meer.
Wij houden het bij een korte pauze.
Daarna lopen wij over het parkeerterrein en komen dan weer op de route terecht.
Vervolgens loopt de route hoofdzakelijk over een kleine weg.
De stukken dwars door een weiland houden wij verder voor gezien.
Dat loopt volgens ons wat gemakkelijker.
Even later passeren wij langs het kanaal een leuke
B&B
.
Het ligt aan de andere kant van het kanaal dan waar de Offa's Dyke Path loopt.
Maar enkele tientallen meters verderop zit rechts een trapje naar beneden die naar een tunneltje onder het kanaal gaat.
Zo kunnen wij eenvoudig aan de andere kant van het kanaal komen.
Wederom is dit een B&B in een eeuwen oud gebouw.
Leuk om hier een extra nacht te blijven en gelukkig kan dat ook nog.
's Avond bestelt de B&B voor ons eten bij een Indisch Take Away.
Wij hebben geen zin om nog naar het dorp te lopen.
|
|
donderdag, 29 mei: aquaduct Pont Cysyllte
Het wordt een extra rustdag.
's Ochtends neemt de eigenaar van de B&B ons mee naar een geldautomaat en winkel in de buurt.
Op de terugweg maakt hij van de gelegenheid gebruik om even een toeristische route terug te nemen.
Leuk, want hij weet leuke plekjes om foto's te nemen en vertelt wat achtergronden.
Het aquaduct schijnt bijvoorbeeld een stop te hebben om het leeg te laten lopen (zoals bij een badkuip).
's Middags gaan wij zelf wandelen langs het kanaal richting het bekende aquaduct Pont Cysyllte.
Bovenop moet ik wel even slikken.
Niet te dicht bij de reling langs lopen want het is erg hoog.
Halverwege komen wij fietsers tegen die met de fiets aan de hand willen passeren.
Handig! De reling maar even stevig vastpakken.
Even later zien wij inderdaad de hendel om de "badkuip" leeg te laten lopen.
Aan de andere kant lopen wij even rond en moeten dan weer terug.
Nog een keer over dat hoge ding.
Voor mensen met hoogtevrees (zoals ik) is dit niet het leukste deel van de route.
Hoewel, het uitzicht is wel mooi natuurlijk.
Voor diegene die het echt te erg vinden is er wel een alternatieve route onderlangs.
's Avonds eten wij in een plaatselijke pub.
Het is niet erg gezellig of goed eten.
Jammer, volgende keer beter.
|
|
vrijdag, 30 mei: aquaduct Pont Cysyllte - Llandegla (20 km)
Voor een derde keer lopen wij over het aquaduct Pont Cysyllte.
Ditmaal met onze grote rugzak.
Gelukkig komen wij maar één keer tegenliggers tegen die bij de reling gaan staan.
Het eerste deel gaat vandaag door een bos.
Daarna volgt er een vrij open landschap.
Wij lopen een groot deel over een kleine weg halverwege een heuvelwand.
Geen stijging of daling.
Als het pad de weg verlaat volgen wij nog enthousiast de route, hoewel in het boekje staat dat dit deel een goed evenwichtsgevoel vereist.
Nog geen kilometer verder zien wij waarom.
Het pad wordt circa 40 cm breed loopt op een schuine berghelling.
Zo te zien een aantal kilometers lang en wij kunnen niet zien hoe het pad een eind verderop gaat worden.
Ik vind het niet prettig lopen en wij besluiten terug te gaan om de weg onderlangs te volgen.
Bij World's End zijn wij weer terug op de route.
Via de moors en een bos belanden wij uiteindelijk op een kampeerterrein (eigenlijk het plaatselijke voetbalveldje) in Llandegla.
|
|
|
zaterdag, 31 mei: Llandegla - Bodfari (30 km)
Rond 7.45 uur verlaten wij Llandegla.
Vroeg omdat er een behoorlijk afstand afgelegd gaat worden.
Volgens het boekje zijn er tot Bodfari (28 kilometer verder) geen overnachtingsmogelijkheden.
Het eerste deel is weer voorzichtig opwarmen.
Daarna gaat het weer op en neer.
Om 10.30 uur zijn wij al bij Clwyd Gate.
Hier zit een restaurant dat helaas pas om 12.00 uur open is.
Het motel erachter is wel open en de waterflessen worden gevuld.
Uit de automaat pakken wij nog een lekker koud blikje drinken.
Als wij geweten hadden dat hier een motel zat, dan hadden wij waarschijnlijk geprobeerd om hier te overnachten.
Er is een zwembad e.d. (en achteraf was het zeker een goed idee geweest om daar te stoppen, maar dat wisten wij toen nog niet).
Tijdens het pauzeren komen wij puur toevallig één van de Amerikanen weer tegen.
Zij voelde zich die dag niet lekker en was met de bagagevervoer meegereden naar de volgende B&B, dit motel.
Na even weer bij gekletst te hebben gaan wij weer verder.
Het pad gaat geleidelijk aan verder naar boven.
Het wordt wel steeds steiler en zwaarder.
Uiteindelijk komen wij op het parkeerterrein.
Het startpunt voor dagjesmensen om de Jubilee Tower te beklimmen.
Een uitzichtpunt waar vandaan zelfs de Snowdon te zien zou moeten zijn.
Vanaf het parkeerterrein is het brede pad naar de top is eenvoudig te belopen.
Alleen de laatste 100 meter is wat steiler.
Helaas is het heiig, dus van het uitzicht komt niet veel terecht.
Zelfs het dal is bijna niet te zien.
Op de top staat een richtingaanwijzer waarop staat aangegeven dat Prestatyn nog 20 miles is, maar laten wij vandaag eerst maar naar Bodfari gaan.
Het gaat verder weer op en neer over een grote vlakte.
Voor de laatste afdaling pauzeren wij wat langer.
Rustig zitten is er nu niet bij want er verschijnen twee crossmotors.
Snel daarna verschijnt er ook een oud mannetje met een stok die behoorlijk boos wordt op de knapen op de crossmotors.
Het land zou privé eigendom zijn en de heren mogen daar niet rijden en zeker niet op de bridleway.
Volgens de crossers natuurlijk wel.
Er volgt een welles nietes.
Inmiddels komt de eigenaar (erbij geroepen door de oude man) er ook bij.
Het wordt een heel schouwspel en even lijkt het erop dat het oude mannetje één van de knapen te lijf gaat.
Nadat de eigenaar ons excuses aanbood (waarvoor eigenlijk?) gaan wij weer verder.
Wij vonden het allemaal geen ongemak maar eerder een vermaak.
Inmiddels zijn wij er goed zat van en zijn blij dat wij eindelijk in het dorpje Bodfari aankomen (18.45 uur).
In een plaatselijk winkeltje doen wij nog wat inkopen en vragen wij naar overnachtingsmogelijkheden (dicht in de buurt natuurlijk).
Vanuit het winkeltje wordt er gebeld door de (let wel) blonde caissière of er nog een kamer vrij is.
Wij hebben geluk, wij kunnen daar nog terecht.
Het is nog op de route ook.
En dan volgt er nog het steilste stuk van de hele dag.
Vreselijk, een paar kilometer bijna "loodrecht" omhoog de weilanden door.
Hoezo dicht in de buurt?
Uitgewoond komen wij dan ook eindelijk aan op de boerderij met B&B.
Al met al deze dag meer dan 30 kilometer gelopen, maar wel weer een goed B&B-adres gevonden!
|
|
zondag, 1 juni: Bodfari - Prestatyn (17 km)
Het is prachtig en warm weer.
Vandaag het laatste loodje.
Bij het ontbijt komen wij toevallig de drie Engelsen weer tegen die wij bij Four Crosses ook al gezien hadden.
Zij waren de vorige dag al op het eindpunt aangekomen en zijn dus al klaar.
Rond 9.30 uur vertrekken wij.
Gelukkig hebben wij dat rot stuk vanuit Bodfari (van de vorige dag) al gehad.
Vanaf hier gaat de route lekker glooiend door het landschap.
Zo af en toe een weiland door maar geen steile klimmen.
In de verte is de zee al te zien.
Tot de pub na de footbridge over de snelweg is het allemaal goed te doen.
Onze timing voor pubs is erg slecht want om 11.30 zijn wij bij de pub terwijl deze pas om 12.00 uur open gaat.
Wij willen hier graag even wat drinken dus besluiten wij om dan maar een langere pauze te houden.
Na de pub gaat het pad toch nog een keer "lekker" steil omhoog (voor de laatste keer).
Het gaat allemaal niet zo snel meer bij ons.
Na die steile klim gaat het gelukkig weer wat geleidelijker aan omhoog.
En daarna gaat het alsmaar naar beneden.
Bij de groeve zit een stevig hek voor de afgrond.
En dan de laatste kilometers door het dorp met vermoeide voeten en het eindpunt in zicht.
Eenmaal op het eindpunt voelen wij ons wel erg "anders".
De route eindigt namelijk op een soort boulevard met vreettentjes en bijpassend publiek.
Wij passen ons aan en eten fish en chips.
Daarna snel wegwezen om een camping te zoeken.
Dat wordt dus nog een paar kilometer lopen.
Kan er nog wel bij.
Wel één van de betere campings maar wel duur (10 pond) en vooral erg betuttelend.
Wij mogen zelfs één keer gratis douchen maar niet te lang hoor!
Dat mag ook wel voor die prijs.
Het is gelukkig voor één nacht.
En dan kunnen wij weer naar huis met bijna 285 km wandelplezier in onze benen.
|
|
|
Informatie
-
Fotoboek
-
Routekaart |
